نوستالژی

سلام، بله باید سلام کرد بعد از چندین و چند ماه. راستش داشتم آرشیو اینجا رو می‌خوندم که یهو دیدم چه‌قدر دلم تنگ شده واسه همه چی. واسه تموم روزهای دانشگاه. واسه‌ی برگزاری مسابقه‌ی سیمرغ روی پل دانشکده تو استراحت بین کلاس کنترل و مخابرات. واسه رفتن به دفتر دکتر شفیعی جهت پیدا کردن آخرین نانی‌های باقی‌مونده. واسه کلاس بررسی، وقتی‌که من شعر می‌نوشتم و کیوان استادانه طرح می‌زد. واسه موج‌مکزیکی رفتن سر کلاس فیزیک‌الکترونیک و واسه موقعی که به اشتباه فکر می‌کردم امکان نداره موجودی گوسفندتر از ربیعی وجود داشته باشه. واسه اون روزی که وقتی ربیعی سر کلاس گفت فکر می‌کنم و من بلند گفتم مگه فکرم می‌تونی بکنی و ممرضا امینی از خنده عین لبو شد و پا شد رفت بیرون. واسه آز پالس که من بودم و اسی تپل با اون علی تن لشه. چه‌قدر استرس رو اذیت کردیم و من تازه داشتم به عظمت علی پی می‌بردم. و به اینکه علی چه موجود دوست‌داشتنی‌ایه و چه‌قدر می‌شه روش حساب کرد. به روزهایی که با فرشاد برمی‌گشتم خونه و مخم رو ماهرانه می‌خورد. فرشاد من برای شنیدن حرفات، برای تلفظ‌های انگلیسی‌ات، برای نقد فیلم و کتاب‌هات و برای بحث‌های چرندت سر کلاس معارف دلتنگ شدم. فرشادِ بیگ‌شیکم، من برای اون لباس نارنجی چسبونت هم دلتنگ شدم. من برای روزه‌خواری‌های ترم 1 با محسن پشت منابع طبیعی دلتنگم. برای کلک‌رشتی‌های سر آز میکرو. برای آز مدار مخابراتی و اینکه «آقای حسینی تا کی باید هزینه‌ی لحیم‌کاری‌های اشتباه تو را بدهیم». من برای سور گرفتن از ایرج و تکلیلف کپ‌زدن از روش و اینکه سوال‌ها رو هم توی تکلیف می‌نوشت دلتنگ شدم. من برای هر روز دیدن کیوان و هر روز باهاش حرف زدن و هر روز کنارش توی کلاس 33 برق و 16 مجتمع نشستن و سوتی‌گرفتن‌های زیرلبی‌مون دلتنگ شدم. من برای سیبیل‌های سابقش هم دلتنگ شدم. برای اون مدل حرف زدن احمقانه با مسیح هم. واسه تو سر و مغز زدن‌های شب امتحان و غلط‌کردن‌های مرتبط. واسه رفتن از جاده ابریشم به سلف و برعکس و کلاس‌های خواب‌آور بعدازظهر. من به شدت دلم برای تیکه‌های سماوی و خط خوش مدرس تنگ شده. و برای زیراکس گرفتن‌های بی‌پایان. من برای تموم شما که الان هر کدوم یه جای این دنیا یا مملکت کوفتی هستید دلتنگ شدم و برای نوشتن توی اینجا. و باید تشکر کنم از علی که تا مدت‌ها اینجا رو سر پا نگه‌داشته‌بود. و باید تبریک بگم به ایرج که به عنوان اولین عنصر معلوم‌الحال این وبلاگ به جرگه‌ی متاهلین پیوست با این قول که به زودی از خجالتش در میام و حالش رو به شکل مناسب اخذ می‌کنم. به هر حال در آستانه‌ی پنجمین سالگرد این وبلاگ خواستم با نثار فاتحه‌ای روح کلیه‌ی بازماندگان رو قرین رحمت کنم و امیدوارم که بشه باز هم نوشته‌هاتون رو بخونم.