اخراجی ها

بله! بالاخره ما هم شاهکارِ چماقدار رو دیدیم. تمام مدت فیلم سعی کردم به این فکر نکنم که کارگردانش کیه ولی ناخودآگاه یادم می افتاد و اعصابم رو خورد می کرد. فیلم مطلقا داستان و کارگردانی و این حرفا نداره. بیشتر شخصیت ها هم به شدت تصنعی اند و اصلا چیزی به اسم شخصیت پردازی وجود نداره. انکار نمی کنم که بعضی جاهای فیلم خنده داره ولی اکثر شوخی ها، شوخی های کلامی و عمدتا تکراریند. خیلی از شوخی ها هم کُپ مطلق از مارمولکه. بقیه اش هم جوک هایی که تقریبا همه قبلا شنیدند. بازی ها هم اصلا دلچسب و یکدست نیست.

من نفهمیدم ده نمکی کجای فیلم رو مستحق جایزه می دونسته و اصلا چه نتیجه هنرمندانه‌ای می خواسته بگیره. اکبر عبدی همون نقشی رو داره که تو خاله جان داشت. سوتی های فیلم هم که اصطلاحات و تکیه کلام های امروزی مثل "تریپ" و چیزهای دیگه رو از زبون آدم های زمان جنگ به کار می‌بره هم کم نیست. جالبه که اونجایی هم که عملیات می شه ملت هنوز با تی شرت و کاپشن تو خط مقدّم ولو اند. به هر حال شاید فیلم واسه وقت گذروندن بد نباشه ولی در کل حرفی واسه گفتن نداره. به نظر می رسه که خاصیت تمام این برادران حزبل اینه که یه کاری که می کنند زیاد تو چشمشمون میاد و یهو احساس می کنند هاله جون بغلشون کرده و اسکورسیزی و اسپیلبرگ باید بیان جلوشون لُنگ اندازی کنند. البته ما باز هم از اینکه برادران اراذل به جای شکوندن شیشه سینما فیلم می سازند خدا رو شاکریم.

یهو یاد این افتادم که واسه انتخابات که رفته بودم رای بدم دیدم یکی از اخراجی های دبستانمون که یه اِن سالی رفوزه شده بود تا بالاخره انداختنش بیرون، با کت و شلوار و قیافه ابله اندر سفیهی دم صندوق وایساده و همه آقای فلانی، آقای فلانی به نافش می بندند. به کارتی که به سینه اش زده بود نگاه کردم، دیدم نوشته "ناظر شورای نگهبان".

نتیجه گیری غیراخلاقی: چماق بلورین تو [...]!