فرهنگ هم داریم

بالاخره دست از دلم برداشتم و مجله رو خریدم. 1000 تومن، البته پول چندانی نیست (چه کنیم دیگه، مایه داریه و هزار درد بی‌درمون!) ولی راستش من هرچی دورادور مجله رو برانداز (البته نه از نوع نرم!) می‌کردم، می‌دیدم خداییش به نظر می‌رسه گرون باشه.
خلاصه مجله "شهروند امروز" به سردبیری قوچانی و نویسندگی و دست‌اندرکاری چند تا آدم معروف دیگه رو گرفتم و بلافاصله فهمیدم چرا این مجله، گرون به نظر می‌رسه: اگه چشماتون رو ببندین و تو یه دست، این مجله رو بگیرین و تو دست دیگه، مثلا تایم یا نیوزویک رو، نمی تونین تشخیص بدین که کدوم کدومه. همون سایز، همون جنس کاغذ، همون تعداد صفحه و اگه چشاتون رو تا حالا باز کرده باشین، همون کیفیت چاپ، تمام رنگی و در حد تیم ملی. حتی دوره انتشارش هم مثل همون‌هاس، دو هفته‌نامه (البته این یکی رو در مورد اون مجله ها زیاد مطمئن نیستم).
غیر از داخل جلد و یک برگ آخر مجله، آگهی دیگه‌ای توش دیده نمی‌شه و کاملا مشخصه که جماعت کلفت کارگزارانی، حسابی سر کیسه رو شل کرده‌ان. البته شنیده ام که روزنامه کارگزاران هم اوایل روی یه همچین کاغذی چاپ می شده و بعد یه مدت دیدن بارشون بار نیست، رفتن سراغ کاغذ عادی ولی به هر حال مجله که تا شماره سی و خورده ای با همین کیفیت دووم آورده.
مطالب داخل مجله هم از سیاست داخلی و خارجی هست تا اقتصاد و هنر و ادبیات و مطالب اجتماعی. اگه همشهری ماه رو یادتون باشه، شهروند امروز یه همشهری ماه دیگه‌اس، خود خودشه. احتمال این که مشتریش بشم زیاده، خیلی زیاد.
راستی کاش یه فکری به حال لوگوی مجله می‌کردن، آدم رو یاد مجله‌های دهه چهل و پنجاه می‌اندازه.
نتیجه اخلاقی: لطفا یکی این عبارت "صهبای تسنیم" رو برای من ترجمه کنه، البته هیچ ربطی به مطالب بالا نداره، یه برنامه‌ای هست تو شبکه چهار با اجرای(!) آیت‌الله جوادی آملی.