روانشناسیِ قبرستانی

آدم‌ها سه دسته‌اند:

دسته‌ی اول اونایی هستند که وقتی می‌رن قبرستون، مواظبند که پاشون رو رو قبر ملّت نذارند و راهشون رو از بین قبرهای بقیه پیدا می‌کنند و حتی حاضرند موقع راه رفتن پاشون رو بیش از عرض شونه‌شون باز کنند تا به مرده‌هایی که نمی‌شناسند بی‌احترامی نشه.

دسته‌ی دوم اونایی هستند که وقتی می‌رن قبرستون، راحت روی قبر اموات بقیه قدم می‌زنند و به کفششون هم نیست که یه نفر اون زیر خوابیده و در صورت خستگی یا موقع فاتحه نثار روح مردگانِ خودشون کردن، نشیمنگاه محترمشون رو هم صاف می‌ذارند روی اسم‌فامیل مُرده بغلی.

دسته‌ی سوم هیچ‌وقت قبرستون نمی‌رن.