پرستوی مهاجر!

گاهی وقتا (بخونین معمولا!) هوس می کنم دل رو به دریا بزنم و پا شم برم تو یه کشور کوچولو موچولوی آروم، بی صدا که نه می خواد دنیا رو عوض کنه، نه برای کسی شاخ و شونه می کشه نه کسی کاری به کارش داره، نه کاری به کار کسی داره.
سال به سال می گذره و کسی اسمی ازش نمی شنوه. کشوری که آدم گنده هاش بدونن غیر از شکر خواری و به لجن کشیدن امنیت و آرامش حداقلی مردم، وظیفه های دیگه ای هم دارن.
کشوری که حد اکثر جمعیتش مثلا باشه ده میلیون، چه خبره این همه آدم؟ کشوری که وقتی نرم افزاری رو می خوای، براش پول بدی، این قدر پول داشته باشی و این قدر با شعور باشی که مجبور نباشی نرم افزار دزدی تو کامپیوترت نصب کنی، کشوری که اسمش تو لیست کشورهایی که وقتی می خوای رجیستر کنی باید از توش انتخاب کنی باشه.حالا اون جا قراره چه غلطی بکنم نمی دونم، چه طوره از این لیست یه جا رو انتخاب کنم، مثلا فنلاند خوبه، یا دانمارک هم فکر کنم آدمای خوبی داشته باشه، پارسال از بالای یه مقاله IEEE ایمیل یه نویسنده هاشو که یه دانشجوی دکترای دانمارکی بود پیدا کردم، براش ایمیل زدم که این مقاله رو برام می فرستی؟ فرداش برام فرستاده بود! فکر کن، IEEE بی شرف می خواست 20 دلار سرکیسه ام کنه، برای یه مقاله!
نیوزیلند هم خوبه، یه جای پرته، من همیشه عاشق جاهای پرت بودم. از کانادا خوشم نمی آد، پر از هموطنان عزیزه، هر چند فکر کنم دیگه قطب شمال هم پر از هموطن عزیز باشه! یه جایی می خوام برم که آدماش به هم کلک نزنن، وقتی یه افتاده می بینن زیر پا لهش نکن، خودشون باشن. راستی از هوای گرم متنفرم، دلم می خواد یه جایی برم که کم آبی معنی نداشته باشه، خشکی معنی نداشته باشه، گرم ترین دماش تو تابستون باشه مثلا 25 درجه. یه جایی باشه که اسمش هم
می آد احساس خنکی به آدم دست بده. شما هم بیکارین می شینین این مزخرفات من رو می خونین ها!