پستچه

سلام ملت، شب عیده و من اصلا حس کار کردن روی تز و این مهملات رو ندارم، فیلم می بینم و اینترنت گردی می کنم و از این صحبتا، هوس کردم یه چند خطی بنویسم این جا و اگه پرت و پلا از آب دراومد ببخشید چون الان فکرم خیلی سر و سامون درست و حسابی نداره.
سه سال پیش دم دمای عید داشتیم روی یه پروژه کاری کار می کردیم که مهندس طراحش یه گندی تو طراحیش زده بود و ما سعی می کردیم گنده رو یه جوری ماله کشی کنیم، که خوب حتما حدس می زنید که موفق هم نشدیم :) القصه وسط مخ سوزوندنای تو اون هاگیر واگیر مهندسه که اون موقع 41 سالش بود برگشت به من گفت مهندس! ما هم خودمونو مسخره کردیما، ملت یه کارایی می کنن میلیون میلیون پول در میارن راحت و بی درد سر، ما یه عمره خودمونو درگیر چه کارایی کردیم مگه نه؟ منم که اون موقع باد تو کله ام بود هنوز و به علم بهتر از ثروت است و اینا اعتقاد داشتم گفتم نه! مهندس جان الان در دسترس نیستی ولی اگه یه بار دیگه ازم اون سوالو بپرسی مث سگ باهات همراهی می کنم!
من یه روزگاری اعتقاد داشتنم که پول در انتخاب رشته و تحصیلات و اینا نباید ملاک خیلی مهمی باشه ولی الان که فکرشو می کنم می بینم این حرف کاملا درسته ولی از یه دید دیگه، اونم این که پول، علیه افضل الصلوات، این قدر مقامش بالاست که تو اصلا در جایگاهی نیستی که بخوای ملاک چیزی قرارش بدی! امروز روز که به تیپ و قیافه بچه هایی که وارد دانشگاه می شن نگاه می کنم، کم و بیش به این نتیجه می رسم که گویا در چند سال اخیر بخش عمده ای از بچه هایی که موفق می شن بیان دانشگاه های نسبتا خوب هم از قشر مرفه جامعه هستن و این اگه درست باشه خیلی وحشتناکه. شاید یکی از بهترین جاهایی که می تونه به بچه های قشر کمتر مرفه کمک کنه خودشونو بالا بکشن و حداقل در دراز مدت به سطح زندگی بالاتری برسن همین دانشگاهه و اگه حدس من درست باشه ...
اگه الان می تونستم انتخاب کنم که کجای دنیا باشم مطمئنا اون جا ایران نمی تونست باشه، البته اشتباه نشه ها من این کشور رو و به خصوص اصفهان رو به عنوان یه ظرف خیلی دوست دارم ولی محتواش کم و بیش غیر قابل تحمله. تا قبل از پاییز امسال، برام مسلم بود که راه من اینه که برم تو کار اپلای کردن برای پی اچ دی و سرزمین من خداحافظ. نمی دونم چی شد، یعنی حدسایی می زنم ولی دقیقا نمی تونم ارتباطشو درک کنم به هر حال نشستم کلاهمو قاضی کردم و دیدم که من واقعا کار آکادمیک، مقاله خوندن و مقاله نوشتن و از صبح تا شب توی "لب" بودن (بخونید پشت مانیتور بودن) رو دوست ندارم. برم 4 سالی زیر دست یه استاد کار کنم توی فیلدایی که واقعا دوستشون ندارم به این امید که بعدش "خارج"ام؟ بعدش چی؟ استاد دانشگاه بشم مثلا؟ دیدم من این کاره نیستم. البته هنوز کاملا کاملا از این قضیه دل نکندم ولی در مجموع احساسم می گه که این مدتو من اگه همین جا و خارج از محیط دانشگاه تلاش کنم شاید اوضاع بهتری داشته باشم. البته ناگفته نماند که همین تلاش کردن هم نمی دونم الان دقیقا معنیش چیه و من چه کاری می خوام بکنم. این بی تصمیمی خیلی چیز بدیه، بزرگی بهم گفت تصمیم اشتباه گرفتن به مراتب از بی تصمیمی بهتره، درست می گی آقا، درست. اون بزرگ که از نظر سنی می تونه جای بابام باشه رو یه دو ماه پیش رفتم سراغش و چنان فکرم و دغدغه هامو خوند که برام باور کردنی نبود، و جالب این که راه حل هایی هم که پیشنهاد می کرد به شکل عجیبی شبیه بود به همون چیزایی که خودم هم داشتم بهشون می رسیدم.
الان مسیر آینده کوتاه مدتم ملغمه ایه از یه تز نسبتا احمقانه که واقعا نمی دونم چی از توش در میاد و یکی دو تا پیشنهاد کاری و یه آرزوی کوچولو: این که برای خودم کار کنم، یه کار حسابی که هنوز نمی دونم چی می تونه باشه یا چه طوری اتفاق خواهد افتاد، ولی وقتی به گذشته نگاه می کنم می بینم تقریبا هر چیزی رو که واقعا و از ته دل خواستم بهش رسیدم، دیر و زود داشته، حتی وقتی به بعضی چیزا رسیدم که دیگه موضوعیتی برام نداشتن ولی به هر حال رسیدم. وقتی آدم پا رو ترس و دو دلیش گذاشت و با امید تو یه راهی قدم می ذاره، یه جورایی انگار طبیعت، ماوراءالطبیعه یا هر چی که هست بهش کمک می کنه که به هدفش برسه، این رو هم همون بزرگه بهم گفت، خودش که رسیده بود...
راستی سال نو هم مبارک، چرا این قدر زود می گذره؟ وحشتناک زود می گذره ها.