دو کلمه حرف حساب

سلام. الان که دارم این متن رو می نویسم به شدت ناراحتم. چون خیال می کنم به خاطر اهمال کاری من بوده که کار به اینجا کشیده. از شعار دادن بدم میاد ولی باید بگم که این وبلاگ به خاطر محکم کردن دوستی ها بود و نه به هم زدنشون. این که می بینید تعداد اعضا کمه شاید یه دلیلش این باشه که می خواستم کسانی که بهشون اعتماد دارم بنویسند تا یه وقت مسایلی پیش نیاد که گند بزنه به همه چی. از همون روز اول توی نوشتن هیچ کس دخالت نکردم چون مدیریت با زور بر جایی که همه به خواست خودشون توش عضوند رو دوست نداشتم. بعدش هم من بر خلاف اون چیزی که به نظر میاد، به شدت آدم خجالتی ای هستم. بنابراین خیلی وقت ها همه اون چیزهایی رو که می خواستم بگم نگفتم. با همه بچه ها دوست هستم ولی با کیوان و ایرج صمیمی تر. هیچ وقت نخواستم شائبه طرفداری من از کسی پیش بیاد. چون همه به یه اندازه تو وبلاگ سهیمند. بر خلاف اینکه خودم آدم تندرویی هستم، ولی توی وبلاگ و نظراتم درباره بقیه اکثرا بی طرفی و انصاف رو رعایت کردم. ولی فکر می کنم یه جاهایی باید بهتر عمل می کردم. البته تعداد پست هایی که می تونستند بهتر نوشته بشند یا اصلا نوشته نشن اون قدر کمه که شاید ارزش بحث کردن نداشته باشه. خودم هم خیلی چیزها نوشتم که اصلا خوب نبوده و یا افتضاح بوده. به هر حال اشتباه واسه همه و همه جا وجود داره. اما اصرار به یه اشتباه مطمئنا جالب نیست.
و اما بعد، من با شوخی و بحث و تو سر و مغز همدیگه زدن موافقم ولی با توهین و غرض ورزی و دخالت نه. پس یه بار دیگه ازتون می خوام به اصل دوم از اصول هفتگانه پایبند باشید تا مجبور نباشیم که روش برخورد را عوض کنیم. بذارید این چند صباحی که با هم هستیم خوش بگذره. ازتون می خوام که اگه اشتباهی هم بوده با گذشت برخورد کنید و مطمئن باشید که در آینده اتفاق نمی افته. و اگه هم پیش بیاد دیگه گذشتی تو کار نیست.
حرف هایی که زدم موضعگیری یا تهدید نبود، فقط یه خواهش دوستانه بود که امیدوارم بهش عمل کنید و گرنه هر چی دیدید از چشم خودتون دیدید!!!!!!

پی نوشت: دوست داشتم این مطلب رو به سبک خودم بنویسم ولی گفتم یه کم جدی بودن هم عیبی نداره!