به مناسبت دیدن مهدی بعد از ماه ها!

در این چند هفته دو تا درس مهم گرفتم. یعنی در واقع اهمیت دو تا مسئله ظاهرا بدیهی رو عملا تجربه کردم:
اول، این که راه های میون بر خیلی خیلی کمه. بیشتر کارها رو باید به شکل پله پله انجام داد و جلو رفت و هیچ راه میون بری هم وجود نداره. هیچ اهمیتی نداره که تو از نظر بالقوه در حد هم طبقه های خودت یا حتی بهتر از اون ها باشی. تنها چیزی که اهمیت داره عمله. هر کسی زودتر شروع کرد، بالا رفتن از پله ها رو زود تر شروع کرده و تو هم مجبوری که از همون پله صفرم شروع کنی و به ترتیب بری بالا. هر چه قدر هم عقب باشی فرق نمی کنه. باااااید از صفر شروع کنی و صبور باشی.
دوم، این که اگه کار بالقوه پرخطری رو انجام می دی باید به شدت احتیاط کنی. هیچ فرقی نمی کنه که همون کار رو دیده باشی که ده ها نفر دیگه به سلامت انجام دادن و مشکلی پیش نیومده، موقع عمل تو که می رسه باید مراقب باشی، چون ممکنه اون چه که نباید اتفاق بیافته و برای اون ها نیافتاده، خیلی راحت به سر تو بیاد، خییییلی راحت.
نتیجه اخلاقی1: برام جالبه بدونم شما حدس می زنین من در جریان چه چیزهایی بودم که به این نتایج درخشان رسیدم. (زیاد به خودتون فشار نیارین، اتفاقات خیلی ساده ای بود.)
نتیجه اخلاقی 2: نمی دونستم Ctrl+Alt+Delete هم مخترع داره! یکی از مهندسان IBM به نام Dave Bradely که سرپرست بخش BIOS اولین IBM PC بوده این ترکیب رو ابداع کرده. تا قبل از اون اگه کامپیوتر قاط می زد باید خاموش روشنش می کردی. البته تا جایی که من یادم می آد وقتی کامپیوتر تحت DOS قاطی می کرد، این Ctrl+Alt+Delete هم به فنا می رفت و دکمه روشن خاموش دستتو می بوسید!. از این آقای Bradley پرسیدن چرا IBM PC با وجودی که حتی در زمان خودش چیز خیلی فوق العاده ای نبود، این قدر موفق شد؟ گفت خیلی ساده، وقتی قرار بود ملت چند هزار دلار برای کامپیوتر پیاده بشن، ترجیح می دادن یکی از معروف ترین اسمایی که در دنیا وجود داره رو داشته باشن تا اسم یه میوه رو! (دو زاری مبارک نیافتاد؟ منظورش Apple بوده).