ابتذال

عرض به خدمت شما که ما یه پرینتر سوزنی مفتضحی به نام EPSON LQ-300 داریم که گوشه اتاقمون خاک می خوره. هر بار هم که یه بنده خدایی می خواد بیاد تو اتاقمون از ترس این که با این شیئ عجاب آبروی چندین و چند سالمون نره با انواع آلات از روزنامه بگیر تا لحاف کرسی و غیره و ذلک روشو می پوشونیم تا مجبور نشیم توضیح بدیم "این دیگه چیه؟".
این که این مولد آلودگی صوتی و سوهان روح چه طوری سر از اتاق من بدبخت در آورده بماند. ما تا همین چند روز پیش اصلا این آلت کذایی رو جدی نمی گرفتیم و دنبال یه راهی بودیم که یه جوری از شرش خلاص بشیم. القصه در به در دنبال یه پرینتر لیزری توپ می گشتم که یه چیزی دیدم که برق سه فاز از فیها خالدون ما پروند.
صد و شصت و شش هزار تومن؟ برای یه همچین چیزی؟ پرینتر لیزری صد و بیست سه هزار تومن اونوقت این ابوطیاره صد و شصت و شش هزار تومن؟ جل الخالق. بابا مصبتونو شکر، یه صفحه A4 می خوای پرینت بگیری اولا دوساعت طول می کشه، ثانیا تا دو تا کوچه اون ور تر همه خبر دار می شن تو داری پرینت می گیری. از کیفیت هم که دیگه حرف نزنم، 166 هزار تومن؟
اصلا نمی فهمم چرا تو قرن بیست و یک یه همچین چیزی ساخته می شه، از اون بدتر نمی فهمم چرا باید به مثلا پرینتر لیزری ترجیحش داد. چون کارتریجش ارزونه؟ شاید، ولی ارزششو داره؟ مگه چه قدر می خوای پرینت بگیری؟ در ثانی اصلا گیرم که از این نظر بهتره، چرا این قدر گرون؟ ببینم نکنه به خاطر زیرخاکی بودنشه؟