بالی مگز

دلم هوس یه انقلاب اساسی کرده. یه انقلاب، یه توفان، یه زلزله 10 ریشتری درونی که منو زیر ورو کنه. بریزه به هم، خرد کنه و از نو بسازه (بسازم، توفان که چیزی نمی سازه ببم جان). هر چی به خودم سک می زنم که زندگی همینه، عموجان زندگی همینه، تو کتم نمی ره که نمی ره. زندگی البته نسبتا خوب می گذره، من کاری به اونش ندارم، به نوعش کار دارم که به شدت احساس می کنم معمولیه. یه اتفاق خیلی خیلی بزرگی باید بیفته که نمی دونم چرا ازش خبری نمی شه. من نمی تونم زندگی معمولی رو تحمل کنم. گفتم که، سک زدن ها بی فایده بوده تا حالا. هنوز هم دنبال سونامی ای، کاترینایی، چیزی می گردم.
یکی بیاد منو بزنه!
نتیجه اخلاقی 1: ترمزچیز خوبیه.
نتیجه اخلاقی 2: ترمز خیلی چیز خوبیه (امروز صبح فهمیدم).
نتیجه اخلاقی 3: هر پنجاه ثانیه یه پراید ساخته می شه. هر روز 1800 تا و امسال 400 هزار تا. سایپا بی سر و صدا شده بزرگ ترین خودرو ساز ایران.
نتیجه اخلاقی 4: برادر ادمین، قرار بود تاریخ وبلاگ به هجری "شمسی" تبدیل بشه، نشد، چی شد؟ بیایم کمک؟!