اسباب بزرگی

دیروز یک نوشته ای را در صفحه ی آخر روزنامه ی شرق دیدم که خیلی نظرم را به خودش جلب کرد.دلیلش ، هم نویسنده ی مطلب و هم عنوانش بود.نویسنده "عزت الله انتظامی " بود و عنوان نوشته ، "سهم من از مهرجویی بزرگ".عنوان هم به این دلیل جالب بود که چند روز پیش توی همون روزنامه خبر مربوط به جشن مجله ی "دنیای تصویر" که برای انتخاب بهترین های سینما برگزار شده بود را خونده بودم. در اون جشن از "داریوش مهرجویی " به خاطر یک عمر فعالیت هنری تقدیر میشه و کسی که برای دادن جایزه روی صحنه رفته ، عزت الله انتظامی بوده. گویا موقع دادن جایزه ، انتظامی با لحن خود مهرجویی باهاش شوخی میکنه و مهرجویی هم با لحن انتظامی ، جواب میده.البته توی روزنامه ننوشته بود که موضوع شوخی چی بوده.من این مطلب را به خاطر اینکه هم دخل و تصرفی درش نکرده باشم و هم نوشته ای را به قلم استاد انتظامی بخونید(البته اگه دوست دارین) عیناً از سایت روزنامه ی شرق کپی می کنم

سهم من از مهرجویی بزرگ

یادداشت عزت الله انتظامی درباره آن شب

من پنج فیلم برای داریوش مهرجویی بازی كرده ام: گاو، آقای هالو، پستچی، هامون و بانو بدون در نظر گرفتن سریال ناتمام الموت. هر پنج فیلم از نقطه های اوج كارنامه من و جزء گنجینه فرهنگی سینمای ایران هستند. اصلا هویت سینمایی من و آنچه كه منتقدان پرسونای یك بازیگر می خوانند، با همین فیلم ها شكل گرفت به خصوص كه سه فیلم اول، نخستین آثار كارنامه سینمایی من بودند. خود فیلم ها هم جزء كلاسیك های تاریخ سینمای ایران هستند كه توانایی های مهرجویی باعث ماندگاری آنها شده و هرچه زمان می گذرد، ارزش های شان بیش تر آشكار می شود. برای من، كه بیشترین تحسین ها بابت همین فیلم ها در طول دوران فعالیتم نثارم شده، بازی در فیلم های مهرجویی و همكاری و همنشینی با او باعث افتخارم است.
در جشن سینمایی مجله «دنیای تصویر» كه برای اهدای جایزه ای به پاس یك عمر فعالیت های سینمایی مهرجویی دعوت شده بودم، بنا به طبیعت و روال این گونه گردهمایی ها، قصد داشتم به طنز، خاطره ای از همكاری هایم با مهرجویی را «بازی» كنم، اما شاید موضوع را درست انتخاب نكرده بودم. آن شب، شب تجلیل از كارنامه داریوش مهرجویی بود و شایسته تر آن بود كه من فقط و فقط از همان چیزهایی یاد می كردم كه مهرجویی را به بزرگی رسانده و من هم در این میانه سهم خود را گرفته ام و شده ام انتظامی امروز و این سال ها. باید می گفتم كه اگر این پنج فیلم از كارنامه من حذف می شد، نیم بیش تر وزن و ارزش آن از دست می رفت. موضوع اختلاف های مالی من و مهرجویی موضوعی خصوصی بین من و او است كه باید همچنان خصوصی باقی می ماند. من به اشتباه با طرح آن موضوع، ولو به طنز، حساسیتی ایجاد كردم كه باعث رنجش او و پشیمانی و دریغ خودم شد. حالا فكر می كنم طرح چنین مسائلی، حتی با بهترین اجراهای طنزآمیز هم می تواند در مخاطبان ایجاد سوءتفاهم كند. طبیعی است كه باید از این بابت پوزش بخواهم. شكی نیست كه مهرجویی یكی از بزرگ ترین سینماگران همه تاریخ سینمای ایران است و آن حرف ها و بازی طنزآمیز من در روی صحنه آن شب، ولو برای شوخی با مهرجویی در شبی كه شب او بود، چیزی از بزرگی او كم نمی كند، اما این عذرخواهی بهانه ای شد برای تاكید هرچه بیش تر بر اهمیت فیلمسازی كه یكی از شمایل های انكارناپذیر هویت فرهنگی سینمای ایران در سراسر جهان است.

حالا دیگه " آکتور سینما" نشون داد که همه ی اسباب بزرگی را داره.