توهم توهم؟

دیروز یه بنده خدایی برام تعریف کرد که حضرت محمود (ع) فرموده اند که دو تا بچه کافی نیست! از اون جایی که من برای گوینده خبر چندان اعتباری قائل نبودم حرفشو زیاد جدی نگرفتم. به علاوه یه دلیل محکم هم داشتم: ما به چشم خودمون داریم نتیجه سیاست ابلهانه بیست و خورده ای سال پیش رو می بینیم. می بینیم که چه عرض کنم، در واقع خودمون از عواقب این سیاست هستیم. غیر از اون من هر چند اصلا امیدی به این موجود ندارم، هنوز هم معتقد بودم که طرف این قدرها هم که پشت سرش حرف هست آدم مشنگی نیست. چه طور ممکنه یه همچین حرفی زده باشه؟
اومدیم خونه و بقیه قضیه رو خودتون حدس بزنید. آخه این که ظرفیت ما فراوونه که دلیل نمی شه خودمونو ...! اگه هر کشوری بخواد براساس امکانات بالقوه تصمیم بگیره که بدبخت می شه. باید دید چه قدر عرضه داریم از این امکانات استفاده کنیم. من هم به طور بالقوه می تونم بیل گیتس بشم، قربون شکل ماهت (ماه شب بیست و نه!) این برای من شد نون و آب یا دلیل گل واژه سرایی کردن؟ وزیر کشور حضرت ایشون چند ماه پیش، همون موقعی که نفت ایران به حداکثر قیمت رسیده بود فرمودن مردم باید خودشونو برای یه دوره چند ساله ریاضت کشی آماده کنن! خوب با این حساب، مملکت ما برای 120 میلیون که سهله، برای 1 میلیارد نفر هم جا داره، منتها 1 میلیارد نفر مرتاض که توفیق اجباری نصیبشون شده و در حال ریاضت کشی و سیر و سلوک روحانی و طی مراحل عرفانی هستن.
راستی یه چیز باحال، امروز داشتم تو کابینت آشپز خونه دنبال یه چیزی می گشتم که چشمم افتاد به یه پاکت کیسه فریزر. کجاش جالب بود؟ روی پاکت طرح مسجد الاقصی کشیده شده بود، حدس بزنین اسمش چی بود: کیسه پلاستیک قدس شریف! من نمی دونم واقعا کسی که اینا رو ساخته قصد مسخره بازی داشته یا نه، ولی احتمالا در آینده نزدیک باید منتظر اسکاچ سید حسن، سیم ظرف شویی حزب الله، کیسه زباله حماس و از این جور چیزها باشیم.
راستی هیچ کشور دیگه ای رو تو دنیا سراغ دارین که چند نفر (یکی از یکی فهمیده تر، یکی از یکی با شعورتر، یکی از یکی آینده نگرتر) دور هم بشینن و همین جوری فله ای دو روز کاری کشور (و در نتیجه رسیدگی به کار مردم) رو تعطیل کنن؟ موافق نیستین که اگه نفت ما می شد بشکه ای بیست سی دلار، ملت کمتر دچار هاله زدگی می شدن؟ برای رئیس جمهورشون کمتر اتفاقات و الهامات ماوراء الطبیعه پیش نمی اومد؟