شاید وقتی دیگر

سلام، داشتم رد می شدم گفتم یه چیزی بنویسم که این ملت پایه ای که هر روز میان اینجا سر می زنند ناامید نشوند. بعضی این ISP های لعنتی زدند بلاگ اسپات رو فیلتر کردند. ختمِ شعورند اینا به خدا! (در ادامه می خواستم در مورد دزدی که رییس بانک باشه و سایر موارد دُر پراکنی کنم که حالشو نداشتم!)

راستی دیدید که تو این چند هفته گذشته یه چیزی راه افتاده بود به اسم یلدا بازی. با توجه به اینکه شما کلّا بچه های مطلعی هستید منم یه توضیحی می دم. قضیه از این قرار بود که هر کسی به پنج تا چیز در مورد خودش، شخصیتش، کارهاش یا چیزهایی که بقیه کمتر در موردش می دونستند (اگه رازهای مگو بود که دیگه چه بهتر!)اعتراف می کرد و از پنج نفر دیگه هم دعوت می کرد که اون ها هم بنویسند. تقریبا همه وبلاگ نویس های معروف و حتی این دوستان درپیت تو این بازی شرکت کردند. طبیعیه که هیچ بنی بشری وجود نداشت که ما رو دعوت کنه. منم که تنم می خاره واسه اعتراف کردن، بد جوری وسوسه شده بودم که یه سری اعتراف هولناک بکنم.
البته قبلا چند تا اعتراف موردی داشتم که از طریق ایمیل خدمت عزیزان ارسال شده. خلاصه که الان بد جوری تو مودِ اعتراف کردنم ولی هنوز نمی دونم که کدومش کمتر فاجعه آمیزه. حالا سر فرصت یه فکری درباره اش می کنم. این تریپ ها هم واسه ایجاد تعلیق بیشتر:

مهدی اعتراف می کند، چه کسی [...] را کشت؟!، چه کسی بود صدا زد مِیتی؟، بر باد رفته، بالاخره کارِ خودشو کرد، خنجری از پشت-دشنه ای از جلو، هی خانوم کجا کجا؟!، خون داره می پاچه بیرون، توصیه های ایمنی را جدی بگیرید، مردی که زیاد می دانست، میم مثل مهدی و ...
امشب در وبلاگ های تهران و شهرستان ها!

از دوستان عزیز و بی نهایت پایه و فعال این وبلاگ هم تقاضا می شه که اگه دوست دارند اعترافات خودشون را به منصّه ظهور برسونند.