هویجوری 3

سلام
امروز یکشنبه 30 اردیبهشت جای دشمنتون خالی من حالم بسیار بد بود و در ادامه روز قبلش تو خونه تو تختم داشتم با کامپیوتر کار می کردم. صبح فهمیدم که چلسی یک حالی به منچستر داده و البته منچستریها هم گویا یک گلی زده بودن که خوب داور محترم قبول نکرده بود. من این پیروزی رو در دو مرحله به مهدی تبریک گفتم ولی مهدی گفت بی خیال اعصاب مصاب ندارم. من هم برام جالب بود که خیلی بعیده مهدی برای یک بازی ناقابل اینو بگه بی خیال شدم و دیگه بعدی رو که توش می خواستم از مهدی سور بخوام رو نزدم.
سپس یک حالی از کیوان پرسیدم که بر عکس همیشه که گلم و عزیزم بار هم می کردیم دیدم کیوان هم مثل همیشه جواب نمی ده. من فکر می کردم کیوان هم به خاطر دودره بازی من ناراحته این ماجرا تا بعد از ظهر ادامه داشت و من باورم شده بود که خدایا اینگار کیوان خیلی از دست من ناراحته.
البته بگذریم که من تو خونه داشتم از سرفه می مردم و سومین و چهارمین آمپولمو داشتم می زدم. به یکی دیگه از دوستان هم SMS های فراوان زدم که هیچ جوابی نگرفتم و عصر جوابمو داد که موبایلش تو خونه جا مونده. این وسط SMSهای بی جواب دیگرو بی خیال می شم. آخه من فکر نمی کردم جواب کنکور فوق رو داده باشن و اینگار بیشتر کسایی که کنکور دادن ناراحتند. چون بهم گفته بودن دوشنبه جوابها میاد. این جور موقعها بهترین چیزی که تو ذهن آدم از موجودی مثل من میاد یک مرفه بی درده! با کسی همدردی هم که نمیشه کرد چون میگه تو که این مشکلو نمی فهمی حرف نزن! لال هم نمیشه باشی چون احساس می کنی شاید بتونی کمکی باشی یا شاید دوستت ازت توقعی داره! این وسط باید دنبال یک صفحه تعادل نه خط تعادل نه نه نقطه تعادل باشی اینگار فقط یک نقطست.
ممکنه تو این نقطه تعادل راه صعود رو پیدا کنیم. صبر می خواد من خودم این صبر رو ندارم، ولی میشه فهمید اگه صبر کنی و اگه هیچ چی برای باختن نداشتی بیای عقب و جلوتو یک بار دیگه ببینی، نفس بگیری و حمله کنی اوضاع فرق می کنه. میشه یک چیزی تو مایه صحنه این گاوبازی ها! این وسط ما کدومیم؟ آدمه یا گاوه؟ ای بابا این که دیگه سوال نداره!
اینگار میگن صبر یعقوب خیلی زیاد بوده. به نظر من صبر ابراهیم بیشتر بوده بگذریم. من یک آقا پسر و یک دختر خانوم می شناسم که به ترتیب 82 و 80 فارغ التحصیل میشن و 86 برای PhD پذیرش می گیرن. فکرشو بکن خداییش اینام صبرشون بد نبوده و احتمالا اینهاهم کنکورهای فوق بد دادن، سربازی و مشکلات دیگه داشتن، تحت فشار بودن و ... اما من که ازشون می پرسیدم شماها چقدر پایه هستین؟ من به هیچ وجه صبر شما رو ندارم. اگه جای شما بودم می بریدم. خانومه بهم گفت من هم بریدم، من هم فکر نمی کردم یک چنین صبری داشته باشم ولی دیوار به دیوار بریدن یک عالمه امید و انرژی برای ادامه دادن وجود داره.