هچل

شده تا حالا تو موقعیت روحی روانی گیر بیفتید که به هیچ چیز حتی فکرتون نتونید اعتماد کنید؟ الان حدود 17 روز کذاییه که من تو همچین وضعی گیر افتادم. احتمالا فقط کیوان می دونه چون فقط به اون گفتم :) صبح که از خواب بیدار می شم یه قضاوتی دارم، دوساعت بعد یه قضاوت دیگه و همین طور برو جلو تا شب. بدترین بخش قضیه اینه که باید منتظر بمونی و هییییچ کاری هم از دستت بر نمیاد.
نمی دونی باید خودتو سرزنش کنی یا کس دیگه رو، به این فکر می کنی که ای کاش چنان کرده بودم یا چنین نکرده بودم. و این ای کاش ها چنان آدمو می سوزونه که دمار از روزگارت در میاد. می مونی که باید حواله کنی به تقدیر، خدا، یا چی.
شاید فقط باید صبور بود و صبور، گاهی وقتا آروم نشستن بیش از تقلا کردن شهامت می خواد. روزگار غریبیه، خیلی غریب. دعا کنید بیش از این دیوونه نشم، واقعا دیگه جا ندارم.

پ .ن.: راستش به طور کلی دوباره از نو شروع کردن و دوباره از نو منتظر موندن برام تبدیل شده به یه دغدغه بزرگ، یه عذاب الیم. هی حس می کنم هر چی زمان می ره جلو، انعطاف پذیریم تو زندگی کمتر و کمتر می شه. با من همدردی کنین، دلداریم بدین، اوضام خوب نیست به جان همه تون.