شباهت فوتبال و زندگی

حتماً شنيدين که بعضی­ها می­گند زندگی شبيه فوتباله.امروز مطلبی در روزنامهء شرق نوشته بود که به نظرم يکی از اين شباهتها را می­شد درِش ديد.بحث درباره ء موضوع آشنای حضور علی دايی در تيم ملی بود و اينکه چرا يک قهرمان ملی حالا بايد اينقدر بی عزت بشه.نويسنده يک مقايسهء جالب انجام داده بود بين عابدزاده و دايی.گفته بود که عابدزاده در روزهای آخر بازيگری و موقعی که به شدت مصدوم بود و در واقع با يک پا بازی می­کرد توی بازی پرسپوليس و استقلال به خاطر اشتباهش در دقايق آخر يک گل خورد و بازی مساوی شد.اما اون روز طرفداران پرسپوليس حتی يک ذره هم از علاقشون نسبت به عابدزاده کم نشد.اما الآن دايی چه وضعی داره؟ يه موقعی بود که دايی قهرمان ايرانی­ها بود و شهريارشون.ولی حالا خبر مصدوميتش مردم را خوشحال می­کنه .ا

نويسنده بعد از يادآوری بعضی از سوابق هر دو بازيکن، رسيده بود به هدف و ديد اين دو نفر نسبت به بازی يا بهتره بگم مسابقهء فوتبال.اينکه عابدزاده تلاش و تسليم نشدن تا آخر براش مهمتر از نتيجه بود و بارزترين نمود اين نکته بازی تاريخی ايران-استراليا هست.اون زمانی که ايران 2 گل عقب بود و خوشبين­ترين آدمها هم فقط اميدوار بودند که ايران گلهای بيشتری نخوره.اون لحضه­ای که اون استراليايی- بدبخت کانگوروووو – به تور دروازهء ايران آويزون شد و تور را پاره کرد ،عابدزاده دو تا معلق زد و خنديد و يه دفعه همه را از نااميدی در آورد.عابدزاده نشون داد که جنگيدن و تلاش تا آخرين لحظه خيلی خيلی مهمتر از نتيجهء کار هست.ولی خيلی از افراد ديگه –و در اين مورد خاص دايی- مهمترين چيز براشون برد و کسب چيزهايی که ديگران تا به حال بهش نرسيدند تا ثابت کنند که از بقيه بالاترند.البته مسلماَ اين حرف در مورد همه درست نيست.اما من وقتی خوب نگاه می­کنم می­بينم که خيلی از اطرافيانم –و خودم- توی کارهاشون يا حداقل در حرفهاشون اين ويژگی را دارند

به نطر من که چندان جالب نيست.بقيش با خودتون...ا