دو سال گذشت

چل سال رنج و غصه کشیدیم و عاقبت / تدبیر ما به دست شراب دو ساله بود

بله دیگه! همون جور که مستحضرید، بیست و پنجم اسفند یعنی فردا تولد دو سالگی این وبلاگه. نمی دونم مهمه یا نه، ولی به هر حال دو سال از اولین حرفمون می گذره. مثل هر چیز دیگه ای اینجا هم کلی فراز و نشیب داشت. بعضی وقت ها شلوغ و پر هیجان، گاهی هم آروم و سوت و کور. حتی این جور وقت ها روزی چند بار سر می زدم به امید خوندن یه نوشته جدید. شما رو نمی دونم ولی من یکی که این وبلاگ رو حتی وقتی کسی توش ننویسه و یا کسی نخونَدِش دوست دارم، چون خاطره ها -خوب یا بد- دوست داشتنی اند. سعی من هم تو این دو سال همیشه برای بهتر بودن بود ولی گاهی هم فقط به بودن اکتفا می کردم. همین که دو سال با هم بودیم مهمّه، این نوشته ها و شوخی ها و چرت و پرت های گاه و بیگاه همه اش بهانه است. بهانه که نه، یه جور وسیله. بارها می خواستم درِ اینجا رو تخته کنم و برم واسه خودم بنویسم. از هر چی دلم خواست، بی ملاحظه، راحت و در مورد اون اتفاقات، چیزها و کسایی که برام مهمند... ولی نمی دونم چرا تا حالا دلم نیومده. خلاصه اینجا به وجود اومد که بمونه و البته با شما خیلی بیشتر خوش می گذره!

و اما بعد، یه سوال ممکنه براتون پیش بیاد که خب حالا یعنی چی میای این حرفا رو می زنی؟ این سوال واسه خودم هم پیش اومده بود که جواب درست حسابی واسه اش نداشتم. راستش می خواستیم یه جشنی، یادبودی، کوفتی، زهرماری چیزی بگیریم و رو سر یه بدبختی خراب شیم که سور بده که هنوز میّسر نشده، منم چند تا پیشنهاد داشتم که کیا رو می تونیم مجازات یا تشویق کنیم واسه سور دادن که فعلا مسکوت می ذارم ولی به جون خودم اگه تا 24 ساعت دیگه تکلیفمون رو روشن نکنید کاری که می کنم... (نخیر آقا جون، تماس تو کار نیست!)

به همین مناسبت فرخنده هم من امشب و فردا شب از ساعت ده به بعد به طور آنلاین در خدمت کلیه خوانندگان هستم که اگه سوالی، پیشنهادی، فحشی چیزی خواستند به ما بدند به طور مستقیم به طرف من پرتاب کنند. سایر اعضا هم خواستند فحش بدن یا بشنوند ما در خدمتشون هستیم. مکانش هم مهدیه تهرا... نه ببخشید یاهو مسنجر یا گوگل تاک ( mehdi77111). در ضمن همون جا هم عملیات ثبت نام از اعضای جدید به صورت رایگان صورت می گیره!
مدارک زیادی هم نمی خواد: یه گواهی اعتیاد به نوشتن، و التزام عملی به مقام معظم ادمین (دامت توفیقاتی!) کافیه! نمونه ادرار و سند منگوله دار و شونصد تا ضامن و بقیه موارد هم تو سرتون بخوره D:

به قید قرعه هم به کسانی که بخوان عضو بشن جایزه نمی دیم عمراً، ولی من تضمین می کنم که یه حال خفنی بدم بهشون. البته به قول مرتضی، به خدا قسم که تعدادمون از این بیشتر که نمی شه هیچی، کمتر هم می شه! این خط، این هم نشون!