سوال فنی

به سرم زده بود که گوشیمو عوض کنم. مشخصات گوشی هدف هم این بود که ال سی دی حداقل 3.2 اینچی داشته باشه با سیستم عامل اندروید و صفحه کلید کو-ور-تی از همه مهم تر این که سونی اریکسون نباشه! یه نگاهی به قیمت کاندیداهای احتمالی و نرخ سقوط قیمتشون، خوش بختانه فعلا این جو رو از سرم پروند. تو همین حین و بین یه سری هم به سایتای مربوط به اپلیکیشن های اندروید زدم و یه نگاهی بهشون انداختمو راستش مهم ترین و اساسی ترین سوالی که برام مطرح شد این بود که آیا واقعا آدم به این چیزا احتیاج داره؟ راستش یه جورایی حس کردم که زورکی یه موجودی خلق شده و حالا هم هی براش سعی می کنن کاربردی پیدا کنن. نظرم در حال حاضر اینه که اینا همه اش تلکه پوله. مثلا آیفون، واقعا بعد از چند روز دست گرفتن و حال کردن باهاش، بعدش چه چیز جذابی داره؟
بدترین قسمت قضیه اینه که به شکل مفتضحانه ای این تیپ گوشی ها رو اکثرا دست جک و جوات های دبیرستانی می بینم، یعنی گروهی که من شخصا برای نظرات و علاقه مندیاشون کوچک ترین اعتباری قائل نیستم.