لذت رهایی

به خودم خیلی سخت می گرفتم، هی انتظار داشتم همه چیز حساب شده و با برنامه باشه، اعصاب واسه خودم نمی ذاشتم. یه چند ماهیه که متحول شدم، زدم به طبل بی عاری، بی خیال، یه جورایی هر چه پیش آید خوش آید. بعد یه مدت زور زدن دیدم انگار این به اصطلاح تز چیز نون و آب داری از آب در نخواهد اومد، دو باره رفتم سراغ کار و بیزینس، الان سه هفته اس که دانشکده نرفتم، تز تعطیل تعطیل! عوضش روزی ده ساعت کار می کنم، عین خیالم هم نیست، هفته پیش روز 21 ماه رمضون هم رفتم کار کردم، کف خیابون در مجموع بیست تا ماشین هم از کنارم رد نشدن، با این حال رفتم و کار کردم، عین خیالم نبود. امروز یه بابایی که یه پروژه خوف رو به امید همکاری من گرفته داشت بهم می گفت که بعد عید فطر اگه تعطیل کردن از صبح تا عصرا رو بیا، پروژه رو جلو ببریم، با لبخند ملیح و لحن مطمئنی بهش گفتم باشه، در حالی که می دونستم عین تمام اون چند روز تعطیلی رو داریم می ریم مسافرت و عین خیالم نخواهد بود، بهش می گم پیش اومد دیگه، چه کاریه الان بهش بگم و بساط غرغر شنیدن رو راه بندازم؟
خودمو سپردم به جریان زندگی، گور بابای هر چی اسمش دغدغه هست، هر روزو واسه همون روز زندگی می کنم و قدر خودمو اون قدر می برم بالا که خفن ترین دغدغه هام هم نتونن خم به ابروم بیارن، عین خیالم نیست...
پ. ن.: مهدی، با توجه به چیزی که نوشتم می تونی حدس بزنی که اون حرفی که با هم زدیم به احتمال زیاد کله پا شده! حالا تو و کیوان به درک، اسی زبون بسته رو نمی دونم چی بش بگم که بنده خدا داره می ره میون اون سگ مصبا دوباره، عین خیالم نیست!