وداع با اسلحه

صبح از خواب بیدار می شی، طبق معمول خیز برمی داری که عملیات دست کشیدن کنار تخت خواب برای پیدا کردن عینک رو شروع کنی... یه چیزی فرق کرده، نه؟ آره انگار عینک روی چشمته! همه چیز به شکل عجیب غریبی شفاف و واضحه! امروز صبح بعد از بیش از 13 سال، بدون عینک، همه چیزو واضح دیدم. دیدم واضح واضح نیست ولی خوبه، به تدریج بهتر و بهتر هم می شه.
در روزگاران قدیم گفته بودم که یه روزی لیزیک می کنم و نگرانی هامو هم نوشته بودم، خوب دیگه نگران نبودم که جراح دستش بلرزه، چون اون عملیات برداشتن فلپ رو خود لیزر با دقت و ظرافت بسیار بالایی انجام می ده، و دیگه این که برق هم نرفت! راستش دستگاه خیلی خیلی مطمئن تر از چیزی بود که تو اون لحظه ها منو نگران رفتن برق بکنه. تنها چیزی که بود من طبق معمول خیلی بیش از حد لازم در مورد عمل و جزییاتش می دونستم و همین باعث می شد در هر لحظه دقیقا بدونم داره چی به سر چشمم میاد و راستش، این اصلا جالب نبود، راستش بد جوری می ترسیدم! به وضوح می دیدم بقیه که تقریبا در حد اسب در مورد عملی که می خواستن بکنن اطلاع داشتن، چه راحت و ریلکس رفتار می کردن، بذارین یه کم از تجربه ام بگم شاید به درد بخوره:
اتاق عمل که البته بیشتر شبیه لابی یه هتل باکلاسه، در حد تیم ملی سرده، آدم بفهمی نفهمی یخ می کنه. می ری روی تخت می خوابی، یه پلاستیک که فقط برای چشم ها سوراخ داره می ذارن روی صورت. چشم رو با یه چیز گیره مانند باز می کنن که نتونی پلک بزنی، یه سری داروی بی حسی و این چیزا می ریزن توی چشم و بعد چند دقیقه دستگاهی که باید از روی قرنیه فلپ رو برداره میذارن روی کره چشم، فکر می کنم دستگاه حالت مکشی داره چون فشار زیای به چشم وارد می کنه که حدس می زنم برای اینه که فلپ راحت تر برداشته بشه، این مرحله یه کم حس فشار ناخوشایند و ترسناکی داره، چشم در این مرحله عملا هیچ جا رو نمی بینه. بعد که دستگاه رفت کنار، دکتر با یه چیز پنس مانند فلپ رو بر میداره میزنه کنار، چشم همه چیزو تار می بینه و قشنگ ناصاف شدن سطح زیر فلپ رو حس می کنین، بعد این کار باید به یه نور قرمز که همون لیزره نگاه کنین، نوره ثابت نیست چون داره روی قرنیه حرکت می کنه ولی دنبال کردنش نسبتا ساده اس، به خصوص که کامپیتور حرکت چشم رو دنبال می کنه و اگه چشم تکون بخوره بلافاصله لیزر رو تنظیم می کنه. در این مرحله لیزر با صدای وز وز و تق تق بلندی (خیلی بلند!) شروع به کار می کنه و در مورد من سرعت ضربان قلب در این مرحله فکر کنم به بالای 200 رسیده بود! بعد حدود 20 ثانیه لیزر قطع می شه و دکتر فلپ رو بر می گردونه سر جاش و یا چیزی شبیه ماله روش می کشه تا قشنگ بچسبه. جالبه انجام این کار همراهه با واضح شدن دید شما، به خصوص وقتی که بعد این کار چشمو با یه مایع می شوره، چیزا رو مثل حالتی می بینین که عینک زدین ولی عینکه بخار گرفته. بعد هم می ره سراغ چشم دیگه.
موقعی که می خواستم از روی تخت بلند شم تمام بدنم به وضوح می لرزید، قبلا هم گفتم که کلا آدم ترسویی هستم در این موارد. نگرانیم در این مرحله از بابت فلپ بود، هی تو ذهنم نگران این بودم که نکنه مثلا پلک زدن باعث جا به جا شدن فلپ بشه، بعد به این فکر کردم که خوب آخه فلپ نسبت به لنز تماسی خیلی ظریف تره و کاملا هم با سطحی که بهش می چسبه هماهنگه، پس خیلی بعیده جا به جا بشه.
بعد عمل چشم سوزش داره به خصوص وقتی پلکا رو روی هم می ذارین. البته کاملا قابل تحمله و وقتی قطره توش می ریزین بهتر می شه. حالت تار و مه گرفته دیدن برای من یه 5-6 ساعتی ادامه داشت و وقتی برطرف شد که یه چرت نیم ساعته زدم، بعدش اوضاع تقربا رو به راه شده بود.
سوزش بعد 3-4 ساعت خیلی کم می شه و فقط یه کم حس می کنین مژه تو چشتونه. فرداش هم که از خواب بیدار می شین درد کاملا برطرف شده و دیدتون هم بهتره.
روشی که من عمل کردم اسمش فمتو لیزیک هست و به اسمایی مثل بلید لس هم شناخته می شه (حدس می زنم) توی این روش درد و آبریزش خیلی کمه و زمان بهبودی هم کوتاهه، دقت عمل هم چون همه کارها با لیزره بالاس. اگه ضخامت قرنیه کافی نباشه یا بخواین 500 تومنی کمتر پول بدین، روش های لازک یا پی آر کی رو باید انجام بدبد که از نظر نتیجه عمل فرقی نداره ولی یه لنز به عنوان پانسمان رو 3-4 روزی باید تحمل کنین و تا یکی دو روز هم درد دارین و آبریزش، شب اول از درد ممکنه خوابتون نبره.
تا اینجای کار که خوب بوده، واقعا ارزش پولی که صرفش کردم رو داشته، احساس دیدن بدون عینک، بی نظیره!
Flap
Femto-LASIK
Bladeless