فرشاد، فرار، فرانسه

از فرشاد از عید که باهاش حرف زده‌بودم خبری نداشتم. حتما می‌دونین که خبر داشتن از فرشاد چه کار سختیه. چند وقتی بود که می‌خواستم بهش اس‌ام‌اسی چیزی بزنم و ببینم چه غلطی می‌کنه ولی نشده‌بود. امروز ساعت سه بعد از ظهر در حالی‌که طاقباز کف اتاق خوابیده بودم یهو انگار بهم الهام شد که الان باید سراغ فرشاد رو بگیرم. بهش اس‌ام‌اس زدم که کجایی بابا؟ دلمون واسه‌ت تنگ شده. ساعت 7 جواب داده که الان دندونپزشکی‌ام، شب بهت زنگ می‌زنم و 11 شب زنگ زده که من فردا دارم می‌رم فرانسه. ظاهرا من اولین کسی بودم که اینو فهمیدم. خب نمی‌دونم اگه من ساعت سه بهم الهام نشده‌بود چه اتفاقی می‌افتاد. احتمالا یه دوست دیگه هم بی خداحافظی رفته‌بود. آخرین بار فرشاد رو دو سال پیش همین موقع‌ها توی مهمونی خدافظی مسیح دیدم و حالا خودش هم داره می‌ره. و من دلم واسه‌ش تنگ می‌شه. امشب از همه‌ی این دو سال بیشتر. نمی‌دونم شاید یه موقعی بیشتر در موردش نوشتم. از اون شبی که چار نفری رفتیم کنار زاینده‌رود قدم زدیم، بعدش هم فرشاد که روزه‌بود ما روزه‌خواران رو پیتزا مهمون کرد و خودش سالاد خورد. البته این تنها دفعه‌ای بود که زورمون بهش رسید. راستی چه بلایی سر شورت سایز 69‌اش که تنها چیزی بود که اون موقع شب تو کیفش بود اومد؟