حاصل عمر آن دم است...

براتون پیش اومده که با یه آهنگ، نقاشی، شعر، نوشته یا چیزی شبیه به این روبه رو بشین و چنان کمال و بی نقصی ای توش ببینین که حس کنین روحتون می خواد در برابر عظمتش زانو بزنه؟
داشتم توی فایلای موسیقیم می چرخیدم که به ترانه "یاد تو" از "جمال الدین منبری" رسیدم. یه اجرای نسبتا قدیمی که کیفیت صوتی بالایی هم نداره، یادم افتاد که این آهنگو چند ماه پیش به توصیه یه وبلاگ دانلود کرده بودم... نشستم و گوش دادم، آهنگ رفت جلو و جلو تا رسید به لحظه ای که خواننده می خونه: هر که دلارام دید... تا آخر آهنگ تمام فکر و ذهنم میخ کوب شده بود. در تمام مدت به این فکر می کردم که چه ایرادی می شه به این آهنگ یا نحوه خوندن و صدای منبری گرفت؟ و واقعا دیدم که کوچک ترین نقصی توی این قطه نمی بینم. فوق العاده اس این آهنگ، بهش گوش بدین و ببینین شما هم همین نظرو پیدا می کنین.