شاهکار 3

ما هر چی منتظر شدیم استاد قسمت سوم شاهکارشون "شاهکار 3 " رو روی پرده بیارن ، فایده ای نداشت پس جسارت کرده و مسولیت خطیر قسمت سوم رو من به عهده گرفتم .با عرض معذرت بسیار از همه شیفتگان استاد
راستش داستان از چند وقت پیش و از قهرمانی آسیا شروع شد . ایران بازی ها رو با دو باخت پیاپی شروع کرد . همین کافی بود تا منتقدان اون زمان( مشتاقان پرو پا قرص فعلی) ست کویچ رو مربی فاقد شعور تاکتیکی لقب بدن و خودشون رو آماده کنن تا پس از افتضاح محتمل تیم نوجوانان در قهرمانی آسیا ، زیر آب داورزنی رو از بیخ وبن بزنن . مدیری که طی 1 سال حضورش ، فقط حضور ضعیف تیم بزرگسالان در بازی های دوحه را در کارنامه داشت و مرتب در معرض مقایسه با یزدانی خرم بود. از طرف دیگه انحلال چند تیم قدرتمند لیگ برتری به علت مسایل مالی مزید بر علت شده بود تا والیبال ایران پس از 8 سال روند صعودی درخشان به طور غم انگیزی در لبه سقوط قرار بگیره . اما بچه هایی که چند سال پیش توی کانون های استعداد یابی والیبال کشف شده بودند . و با تجربه تر هاشون حاصل تلاش آخرین سال حضور مرد بزگ روسی ، ایوان بوگانیکف در ایران بودند . والیبال همه زندگی شون بود . 5 ماه شبانه روز در اردو زیر نظر ست کویچ زجر کشیده بودند تا به یک تیم کاملاً حرفه ای تبدیل بشن. اونها در کشوری که مردمش هنوز از تنبلی مزمن رنج می برن ، اون قدر تلاش کرده بودن که براشون غیر قابل تحمل باشه که دیگران به اون ها به چشم یک بازنده نگاه کنن . اونا همه بازی های بعدی رو بردن و قهرمان آسیا شدن.

3 ماه بعد شهر تیخوانای مکزیک فینال بازی های جهانی ، گیم پنجم
ست کویچ به مجتبی شبا ن میگه که سرویس رو تو چه منطقه ای بزنه و شبان هم دقیقاً همون جا می زنه و یک امتیاز سرویس برای ایران . خوشحالی ست کویچ و شبان و بقیه بچه ها ، 2000 تماشاگر ایرانی با انواع مدل های پرچم ایران یک صدا و دیوانه وار تیم رو تشویق می کنن . میلیون ها ایرانی در سراسر دنیا می دونن که از همین الان قهرمان جهان هستند نه به خاطر اختلاف امتیاز، بلکه به خاطر این همه همدلی که تو تیم وجود داره. گیم پنجم 15 -7 تمام می شه و اولین قهرمانی جهان در یک ورزش تیمی برای ایران .

9 شهریور
الان دیگه می شه گفت هر کدوم از بچه ها به دیار خودش برگشته جایی که چند سال پیش وقتی 13 14 سالشون بیشتر نبود والیبال حرفه ای رو شروع کردند . بعضی از اونا اون موقع فقط یه موجود علاف بودن که قبل از شام با دوستان پلاس کوچه وخیابون و بعد از شام تو سری خور بابا و مامان تا با تمام وجود تلخی سر در گمی رو احساس کنن. بعضی دیگشون اون قدر فقیر بودن که براشون یه جفت کفش والیبال یه کالای کاملاً لوکس بود. والبته برای بعضی زند گی فقط مدرسه بود و مدرسه فقط درس بود ودرس فقط یک کسالت بی انتها.
اونا امروز به خونه هاشون برمی گردند جایی که هنوز فقر هست ، سردرگمی هست ، کسالت هست و هر کدوم از اینا هر روز بی رحمانه تعداد بیشتری از آدم ها رو می بلعند و تفالش رو تف مکنن توی خونه ها ، خیابون ها و مدرسه ها و دانشگاه های این مملکت . اما اونا امروز می دونن بر عکس خیلی های دیگه ، یه تفاله انسانی که هیچ تاثیری در معادلات بشری نداره نیستند . اونا یه روزکاملاً باشکوه برای مردم ایران خلق کردند . اونا قهرمانان نوجوانان جهان هستند