نه فقط سلامت را

مهدی جون، فقط در مورد نوشتن نيست که بايد افسوس خورد.تو اين سال آخر (بماند که بعضيا مثل خودم سال ديگه هم هستند) به جای اينکه از يادآوری خاطرات بهترين(يا يکی از بهترين) دوران عمرمون کلّی حال کنيم بايد دربارهء خيلی از چيزها و خيلی از آدمها زمزمه کنيم .
بايد زمزمه کنيم "ما ز ياران چشم ياری داشتيم..." بايد زمزمه کنيم "...نه هر که آينه سازد سکندری داند" بايد زمزمه کنيم "زين همرهان سست عناصر..." بايد زمزمه کنيم "با مدّعی مگوييد ..." بايد بگيم "آن کيست کز روی کرم..." بايد بگيم "... ما غلط کرديم و صلح انگاشتيم" بايد بگيم "ای که دايم به خويش مغروری..." و بايد بگيم: "اگر رفيق شفيقی..."ا