هان؟

یه چیزایی امروز به ذهنم رسید بنویسم، یه خورده متفاوت. اصلا ادعا نمی کنم که حرفام درست یا حتی منطقیه، ولی بهشون اعتقاد دارم.
شنیدم امسال شصت میلیارد دلار برای مصرف بنزین در ایران هزینه می شه. از شصت میلیارد دلار چهل و پنج میلیارد دلار سوبسید بنزین، گاز، گازوییل، نفت و برقه که دولت پرداخت می کنه. وحشتناکه، نه؟
البته من فکر می کنم یه کم این رقم از مقدار واقعی بیشتره، اما به هر حال واقعیته که مصرف انرژی ما نسبت به حجم اقتصادمون خیلی خیلی زیاده. بله، برای ما مردم دایناسور فسیل شده قرون وسطایی که دولت باید هزینه همه چیزمونو بده، دخترامونو شوهر بده، پسرامونو زن بده، به ما کار بده، آب بده، نون بده... این رقما فقط می تونه معنی "هشدار" و تهدید" داشته باشه.
قبول دارم که حجم بالایی از انرژی رو هدر می دیم، ولی آیا نگرانی مسئولین(؟) ما مثلا اینه که چرا بهره وری انرژی ما این قدر پایینه؟ به نظر من نه. چرا؟ نگاه کنین که در برخورد با این مشکلات چه راه حلی دارن: سوبسید بیشتر، تولید بیشتر برق، واردات بیشتر بنزین و در یک کلام: کمک به مصرف باز هم بیشتر. پول نفت رو هم که خدا برکتش بده! اگه واقعا مسئولین فهمیده و با شعور و بااراده ای داشتیم، باید تلاششون برای افزایش بهره وری و این جور
کارا رو ببینیم، نه ایجاد امکان مصرف بیشتر. هرچند دولت محبوب اراده شو نشون داده: با کمال اقتدار اعلام کرد امسال ساعت ها رو جلو نمی بریم، و در نتیجه یک ساعت تاریکی زودتر، یک ساعت مصرف بیشتر برق. من به هر کدوم از این حضرات نگاه می کنم دریایی از شعور و آینده نگری تو وجودشون می بینم خداییش.
از اصل مطلب دور شدم: وحشتناک بودن بازار بزرگ انرژی در ایران. توجه کردین چی گفتم؟ بازار بزرگ انرژی، هر مدیر با شعوری در آمریکا، ژاپن، آلمان یا هر جای دیگه ای که مسئولین سرشون به تنشون می ارزه به یه همچین بازار بزرگی به چشم فرصت نگاه می کنه نه تهدید. فرصت برای سرمایه گذاری، اشتغال، رقابت...، و رفاه بیشتر. قبول، قبول دارم که ما ایرانی جماعت تا وقتی بیرون گود هستیم فکر می کنیم هر کاری رو بهتر از همه اونایی که وسط گود هستن می تونیم انجام بدیم، قبول.
ولی یه نگاهی به امکانات و ظرفیت هایی که داریم بندازین. و مقایسه کنین با امکاناتی که مثلا چین یا هند دارن. باور کنین از نظر پوشش برق، انرژی مخابرات، راه و حمل ونقل، سرمایه های انسانی به مراتب ما از اونا جلوتریم. به شهرای بزرگشون نگاه نکنین. مناطق مرکزی و غربی چین از این نظر فاجعه است. فقط حدود 40 درصد هندی ها سواد دارن. وضعیت بهداشت غیر از شهر های بزرگ در بقیه جاها افتضاحه. نمی دونم تا حالا گذارتون به دشت کویر
افتاده یا نه. از طرود و معلمان در حاشیه شمالی دشت کویر تا جندق در حاشیه جنوبی دشت کویر راهی هست که درست مثل یه محور تقارن دشت کویر رو نصف کرده. حدود چهار ساعت رانندگی در جاده ای که در مجموع شاید بیست تا ماشین هم از کنارتون رد نشه. بیابونی که هیچ نوع موجود زنده ای و هیچ نوع گیاهی توش دوام نمی آره، باورتون نمی شه اگه بگم از این چهار
ساعت فقط حدود نیم ساعت پوشش موبایل وجود نداره! و این همون طور که گفتم یکی از مطرود ترین راه های منطقه اس. نتیجه این که می خوام بگم اگه یه مدیریت ژاپنی، آمریکایی ... که مثلا این جا رو به چشم وطنش نگاه می کرد و دید استعماری نداشت، با این همه ظرفیت خیلی سریع کارهای خیلی بزرگی می تونست انجام بده. می گم ژاپنی، آمریکایی... برای این که اینا ثابت کردن قابلیت دارن و گرنه منظورم مثالی از مدیریت قابل و باکفایته. ما تا دم دروازه توپو معمولا خوب جلو می بریم، بلد نیستیم گل بزنیم.