... برو آنجا که

قاصدك ! هان ، چه خبر آوردي ؟

از كجا وز كه خبر آوردي ؟

خوش خبر باشي ، اما ،‌اما

گرد بام و در من

بي ثمر مي گردي

انتظار خبري نيست مرا نه ز ياري نه ز ديار و دياري باري

برو آنجا كه بود چشمي و گوشي با كس

برو آنجا كه تو را منتظرند

قاصدك در دل من همه كورند و كرند

دست بردار ازين در وطن خويش غريب

قاصد تجربه هاي همه تلخ با دلم مي گويد

كه دروغي تو ،

دروغ كه فريبي تو. ، فريب

قاصدك ! هان ، ولي ... آخر ... اي واي

راستي آيا رفتي با باد ؟

با توام ، آي! كجا رفتي ؟ آي

راستي آيا جايي خبري هست هنوز ؟

مانده خاكستر گرمي ، جايي ؟

در اجاقي طمع شعله نمي بندم خردك شرري هست هنوز ؟

قاصدك ابرهاي همه عالم شب و روز

... در دلم مي گريند

نوشتن

سلام
تو اين وبلاگ انگار همه مردند.نه مرتضی چيزی می­نویسه نه مهدی.کیوان هم که هیچ چی.خب نمی­شه خیلی هم شاکی بود.اونقدر تو دانشگاه کار سر آدم می­ریزند که ديگه نه حالی و نه وقتی واسه کسی می­مونه که بخواد چيزی بنويسه. امّا بعضی اوقات آدم واقعاَ احساس می­کنه که بايد يه جايی بنويسه .من هم توی يک چنين وضعيم. حالا بايد ببينم تا کی فشار کارها مانع نوشتن می­شه.
شايد خيلی طول نکشه...